« مرا کسی نساخت، خدا ساخت، نه آنچنان که کسی می خواست که من کسی نداشتم. کسم خدا بود، کس بی کسان. در باغ بی برگی زادم و در ثروت فقر غنی گشتم و از چشمه ایمان سیراب شدم و در هوای دوست داشتن دم زدم و در آرزوی آزادی سر برداشتم و در بالای غرور قد کشیدم و از دانش طعامم دادند و از شعر شرابم نوشاندند و از مهر نوازشم کردند تا : حقیقت دینم شد و راه رفتنم و خیر حیاتم شد و کار ماندنم و زیبایی عشقم شد و بهانه زیستنم! »

بهاریه

نا گفته ها و اشنوده های عشق را

می سرائی و تابستان

هم نماز می شود .

گناهکار منم که بی عشق

فصل ها را پرسه در پاییز

می زنم.

ریشه های سیاه ابر

پلک های خورشید را می فشرد .

می رفتیم

و تبسم تلخ تو گفت :

نه !

اینجا نخواهد بارید

باران باید شد .

بادکنک از دست کودک رها شد

و مورچه ای را با خود به آسمان برد

کودک عاجزانه نگاهم کرد

چهار  زانو بر زمین نشست

و گریست

در این بازی

نقش من چه بود ؟

موسيقی،تنها صدی باد
یا آهنگ یکنواخت باران نیست
موسیقی،
تنهاصدای عظیم بال شاپرکها
یا صدای مرد عابدی
که دستش را از انتها
برای گرفتن اندیشه ای نو
دراز می کند نیست
موسیقی صدای گریه کودکیست
که از حقیقت می هراسد
وصدای پای تکه عقلی ست
که در جاده قدم می گذارد
موسیقی
صدای فریاد قلبی ست خالی
و صدای دختریست
که در یک شب مهتابی
سیب را از درخت دروغ چید.

خدایا

به اندازه بزرگیت دوست دارم.

چشم باز کرديم ؛ تکه ای از زندگی به رمضان رسيد .
نسيم شيرينی بر روح ؛ نوازش می ريزد .
زنگ ساعت ..هنگامه ی سحر ..نفس کشيدن دور از هياهو ..دور از سياهی .
لحظه ها خنک می شوند با شبنم دعای سحری.. هنگامه ی اذان در آخرين جرعه ی نوشيدن آب .
طهارت و پاکی ... وای چه لذتی .. ..خدا هم هست ..نزديک نزديک ..
يک ماه رفاقتی دو پهلو .
احتياط ؛ عصای روح ...نه دروغ ..نه کينه ..نه نفرت ..روزه در خانه آ واز می خواند .
ضعف نيمه روز ..رخوتی شيرين به سوی تفکر ..به سوی نياز ..
به سوی مرور بر برگ برگ روح.
خميازه ی خورشيد ..خسته از بيداری ؛ به سوی خواب می رود ..غروبی زيبا ..شقايق بيدار .
گرسنگی بر بام آسمان .. تشنگی ؛ عطش را زو نياز می آفريند .
غوغای افطاربه پا .. ترانه ی اذان به گوش .. سفره و عشق و آب و نان.
همه چيز بر وفق مراد ..تکه ای از زندگی جای ديگر تنهــا. روزه دار ..
کاش بر سر اين سفره بود .. آنگاه عشق بود و نان و آب وتمام زندگی .
آنگاه لقمه لقمه شادی افطار می کرديم .
حکمت خدا را شکر ... هزاران بار .

دیشب تمام خاطره ها را گریستم
دیشب در سرزمین سرد
نگاه تازه خودرا با زهرالوده ساختم
پیش از آنکه کسی پیش دستی کند .
عشق را مثله کردم با دستهای خویش
دیگر دستهایم برای گرفتن دستی گشاده نیست
دیگر چشماهایم با آرزوی خام در چهره ها فرو نمی رود و کسی سنگسارش نمیکند
باد می وزید .واز لای پنجره نیم گشوده تلخی با زیرکی به زیر لحافم خزیده بود
من ازخویش پرسیدم
"راحت شدی عزیز؟"
تنها
صدای شکستن بود
بی وقفه
سکوت مرا بی رحم می درید.
من مرده بودم
تنها
به یک دلیل

تنهائیم را به کوچه خواهم برد
می خواهم مانند بیگانهء مزاحمی
در اولین پیچ کوچه گمش کنم
می خواهم به تمام امواج سرد صدا
که بی تفاوت
در کوچه های نا آشنا پرسه میزنند
بعنوان کالای مناسبی
که با بهاء اندک عرضه میشو د
بفرشم
یا اصلاً ببخشمش
یا به زور حتی....قالبش کنم
در اندرون آشفته ام
زمینه برای هر قتل و غارتی
بدون عقوبت .. آماده است
افسرده نیستم ...اندوه با من نیست
این تنها ...
تنهایی من است که زنجیر گشته با ایام خاکی ام .....
.من از این تنهایی بیزارم ....
به رفت گران سپرده ام
هر کجا تنهایی مرا دیداند ...
در کیسه های پلاستیکی ضخیم

زیر تمام اشغالهای متعفن ....لهش کنند
به تمام ولگردان کوچه سفارش مخصوص کرده ام
نگذارند تنهایی
به خلوتی که در آن گناه خواهم کرد
نزدیکتر شود
می خواهم قاتلی باشم ....
می خواهم به اتهام کشتن تنهایی خودم ...
با ریسمان کثیفی ...
.مرا به دار بیاویزند.......

آینه ها شکسته اند

آینه ها هرگز در نیافتند
قلب آدمی کجاست
اعمالمان در تنگنای زمان
تنها گذشته دیده میشود
بدون فکر
آنگونه که میشد به آب زد
آن گونه که میشد دلتنگ بود و اشک نداشت
آینه های بی انعکاس
اکنون شکسته اند
آیدا در آینه نیست